Dopiero kilka lat temu udało się ustalić, że ich źródła znajdują się w niezmiernie odległych galaktykach. Przekonano się wte dy, że energia wyzwolona podczas najsilniejszych błysków jest co najmniej stokrotnie większa od energii wybuchu supernowej ta ostatnia dorównuje energii, jaką Słońce wyświeci przez całe swoje życie, czyli w ciągu 10 mld lat. Mechanizm jej wyzwalania próbowano tłumaczyć oddziaływaniem gwiazd neutronowych między sobą lub z czarnymi dziurami. Alternatywnych źródeł błysków doszukiwano się w wybuchach gwiazd o masie co najmniej kilkadziesiąt razy większej od masy Słońca ukuto nawet dla nich nazwę wybuchy hipernowych. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych okazało się, że tzw. długie błyski są rzeczywiście związane z hipernowymi. Jednak krótkie błyski, a do nich zaliczyć.gamma spędzały sen z oczu astrofizykom.